TALDEKIDEAK BAINO GEHIAGO GARENEAN

Duela urte eta erdi Antsoainen Triatloi Talde bat sortu nahi genuela pentsatzen hasi ginen. Haurrek igeriketan, txirrindulan eta korrikan ibiltzea gustukoa zuten. Eta guk, helduok? Ere bai, jakina. Ba, tira, aurrera!

Zein da oraingo Taldearen egoera? Egun 100 bazkide baino gehiago ditu. Ikasturte honetan 30 ume baino gehiagok ikastaro bat egin dute hiru taldeetan banaturik. Aurtengo azaroan Nafarroako Triatloi Federakundeak urtero antolatzen duen Gala gure herrian egin nahi du Triatlón Antsoain taldearen ardurapean. Beraz, aurrera goazela argi dago.

Eta zeintzuk izanen dira hurrengo erronkak? Zer nolako taldea nahi dugu eratu?

Badugu denbora pentsatzeko eta patxadaz hausnarketa egiteko. Urrian elkartuko da zuzendaritza Taldea eta ordurako plan estrategiko bat lantzen hasiko gara.

Bitartean, zer? Orain gozatzea dagokigu. Izan ere, igande honetan Aiegin (Lizarraldea) denboraldiaren lehenengo triatloia ospatuko da eta, nola ez, Miguel Angel Lariosek zioen bezala, uholde berdea bertan izanen da, bai lasterketetan, baita lagunen arteko ondorengo bazkarian ere.

Zorte on eta eutsi goiari igandean.

LAGUNEKIN UROLA KOSTAN

Aste Sainduan landa etxe batera joan ahal izateko Cristinak bilatze lanari ekin zion. Honela, "Top rural" webgunea arakatu eta azkenik bi aukera eman zizkigun: Errioxa ala Gipuzkoako kostaldea.

Gure artean hitz egin eta Urola Kostara joatea erabaki genuen. Kokapen oso polita daukan Santa Klara izeneko landa etxea aukeratu genuen. Mendixka batean dago kokaturik eta Zumaia eta Kantauri itsasoa ditu ikusgai pare-parean. Toki ederra da, zinez.

Lehenengo eguneko arratsaldean iritsi, ibilgailuen maleteroetatik gauza guztiak atera ondoren, nolabaiteko etxeko lanak egiten hasi ginen: gelak banatzen, erositako janariak, edariak eta biziokeriak sukaldean antolatzen, haurrak zoko guztiak arakatzen, ...

Haurrei gela guztietan telebista edukitzea asko atsegin zitzaien, nahiz eta hurrengo egunetan kasu handirik ez zioten egin.

Askoz arrakasta handiago pin-pon partidek izan zuten. Ze nolako norgehiagoka jokatu ziren. Goizean, gosaldu ondoren, bazkaldu baino lehen, ondotik, arratsaldean, gauean... Noiz nahi.

 

Argazkian Iñaki eta Gonzalo horietariko partida batean agertzen dira nor baino nor. Txikiak aldiz, Irati eta Saioa kasu, pin-ponean aritu beharrean, kanpoko parkera ateratzen ziren maiz.

Zumaia herria Deba eta Getariaren artean dago. Deba herriaren gertu Itziar dago. Bertara joan ginen bigarren egunean, hain zuzen Txindurri Iturri izeneko sagardotegira. Gustura egon ginen. Badakizu, txotx eginez, bapo bazkalduz, gozo-gozo solasean...

Biharamunean Zumaiako inguruetatik itzuli bat eman genuen. Lehenengo urratsak menditik eman genituen. Animaliak non nahi agertzen ziren: ardiak, behiak, zakurrak, behorrak ...

Hasieran haize apur bat bazebilen ere, paraje eder horietan ongi jasaten zen. Gero herritik bertatik ibili ginen. Polita suertatu zen goiza. Gure txikiek ederki gozatu zuten, harat honat ibiltzen, atsedenaldirik hartu gabe.

Beste egun batean Deba herria bisitatzera abiatu ginen. Kotxeak aparkatzeko komeriak pasa ondoren, hondartzara abiatu ginen. Eta honelako kasuetan gertatzen den moduan, umeak itsasorantz zuzen-zuzen.

- Kontuz urarekin! Ez Busti! - zenbaitek oihukatzen zuten bitartean, haurrak itsasertzean saltoka.

Eta imaginatzen ahal den bezala, batzuk ederki busti ziren.

Hurrengo egunean landa etxean bertan gelditu ginen. Nekazal etxe honetan abereak zituzten eta haurrak zoko guztiak ongi ezagutzen zituztenez, gu, helduok, etxean lasai-lasai egoten ginen, afaria prestatzen, hitz egiten, garagardo bat hartzen...

Hemen Mikel behiei belarra ematen ikus daiteke. Eta beheko argazkian bertako ahuntzak ageri dira.

 

Zarautz herrira ere joan ginen beste behin. Garagardo-besta bat bazegoen antolatuta. Gu, ordea, hondartzako pasalekuetatik ibili ginen gehien bat eta gero parke batera joan ere joan ginen.

Egonaldiaren une politenariko bat txahal bat jaiotzearena izan zen. Izan ere, Santa Klara ondoko Pikote izeneko baserrira paseoan joan eta bertako biztanleak berria eman zigun. Behi batek aratzea eduki berria zuen. Sortu eta 20 minutu pasatzerako txahalak jada zutik jartzea lortu zuen. Haurrak, helduak eta baserritarra pozik. Biharamunean, argazkian ikus daitekeenez, aratzea primeran zegoen, garbi-garbia eta errapiei esnea ateratzeko prest.

Eta azken eguna iritsi zen. Izugarri eguraldi polita. Bertako etxean denok ondarreko argazkiak atera eta gero,

flysch-ak ikustera abiatu ginen.

Hara bertaratu eta lehenengo aurkikuntza: karramarro bat. Zenbat denbora egon zen Mikel karramarro horrekin gora eta behera. Bere maskotatzat hartu nahi zuen. Azkenik, ederki kostata, amore eman eta askatu egin zuen.

Toki polita da. Mareak behera egiten duenean, flyschak agerian gelditzen dira. Izugarrizko ikusmira geologiko zeuden. Ikusgarria, benetan.

Gure oporralditxoa bukatzeko bertako parke batera joan ginen azken orduak pasatzera. Gelditzen ziren soberakin guztiak bazkaldu, azken jolasak egin eta

arratsaldean bakoitza bere etxera.

Hurrengo arte!

KARIBEKO ZAPOREAK, KARIBEKO KOLOREAK

Beti izan dut gogoko bidaiatzea. Txikitan bidaiatzen nuen lagunak egiteko.

Gaztetan bidaiatu izan nuen ongi pasatzeko.

Geroago bidaiatu izan nuen beste herrialdeetako kulturak eta parajeak ezagutzeko.

Ondoren, familiarekin disfrutatzeko.

Eta Karibera joateko azken bidaia hau? Nola bururatu zitzaigun? Zertarako? Atsedena hartzeko izan da, batik bat.

- Zahartzen ari haiz, Beñat?

- Bai, zera! Gaztea naiz eta oraindik leku aunitz falta zaizkit ezagutzeko.

Denborak gure alde egiten du. Beraz, kasu! Hurrengo bidaia prestatzen ari gara. Karibetik Pirineotara salto eginen dugu. "Les trois vallees" izeneko kanping-a gure hurrengo jomuga da. Ikusi beharko.

Bitartean dastatzen eta gozatzen segituko dugu hango zaporeekin,

musikarekin,

koloreekin,

berotasunarekin...

Bai, Karibeak arrastoa utzi dit. Noiz arte? Hurrengo bidaia arte, ondorengo bizipenak arte.

Hurrengo ametsak arte.

PAGODI SORGINDUAN GALDURIK

Larunbat eguerdian etxeko telefonoak hots egin zuen:

- Nor da?

- Yoli naiz. Bihar Urbasara joanen gara. Animatuko zarete?

Nola esan ezetz. Gustura gainera. Beste lagunei deitu eta jada plana egina. Martinek Napar Bideak izeneko webgunean arakatu eta Pagodi Sorgindua izeneko parajera joanen ginela azaldu zigun.

Igandea. Eguraldi polita. Antsoainen euririk ez, eguzkia aspaldiko partez eta Beatriz eta Laura, ohi bezala, prest. Irtetzean 9 gradu. Iristean Urbasan, aldiz, 5 gradu. Hotz xamarra, baina tira. Segituan ibiltzen hasten gara. Errepidearen ondoan bertako harrobitik harriak ateratzeko erabili izan omen zuten trenbidearen zati bat ikusgai eta jostagai dago. Hortxe, elkarren atzetik, Saioa (oraindik gogotsu), Mikel, Aimar eta Laura saltoka.

Lehenengo unetik harritzarrak agertzen zaizkigu. Hemen ikaragarrizko harkaitzak daude eta bakoitzak bere izena omen du. Zein da hau? Martinek suge bat dela, Mikelek krokodrilo bat. Batek daki. Hala ere, haurrak harriaren gainera.

Goazen aurrera. Gero eta gorago.

Gero eta elur gehiago.

Bat batean, Donald ahatea izeneko harkaitza. Handia, ikusgarria. Nola ez, umeak gora.

Arrera joan eta beste harkaitz berriak. Eta hauek zeintzuk izanen ote dira? Denak begira, denak izenak jartzen, denak liluraturik, denak sorgindurik.

Bat batean, batek:

- Begira, begira! Bisontea.

Segituan Laurak liluraturik:

- Itxoin. Nik ukitu nahi dut.

Eta Aimarrek:

- Nik janaria eman.

Biek:

- Atera orain argazkia.

Pixka bat gehiago eta Martinek kobazulo bat aurkitzen du.

Orduan, Mikelek, ustekabean, elur bola bat norbaiti botatzeko prest zegoenean.

- Mikel, utzi elurra eta sartu barrura!

Zintzo, errana bete. Atzetik Beatriz dator.

Dagoeneko Mikel, beste aldean zegoen den-dena arakatzen.

Handik atera eta Saioaren lehen kexak.

- Ama, Bea, hotz naiz. Lagundu.

Ordurako jaisten pentsatzen hasten gara. Haurren botetan elurra sartuta, oinak hozturik dituzte.

Martin, bidean gora egin beharren, behera ibiltzen hasten da. Batek dio:

- Begira zein polita harrizko horma hori.

Eta Beatrizek:

- Jar gaitezen eskaileran. Atera argazkia!

Saioak, ordea:

- Goazen. Hotz naiz!

Yoli ondoko goroldioaz ohartzen da.

- Zein polita eta lodi dagoen.

Saioak, beste puntan, gauza bera egin nahi du. Bere nekea gorde eta:

- Egin argazkia, aitatxo!

Konturatu orduko Saioa aupaz dago. Mikelek, Laurak eta Aimarrek oraindik beste harkaitz bat aurkitzen dute. Dagoeneko izenik ez dute esaten. Hiru hauek ere nekatzen hasiak dira.

Nola nahi ere, oraindik beste ustekabe bat. Lore bat elurretan. Harriturik diote:

- Begira, bizirik.

Eguerdia pasa eta alde egiteko ordua iritsi zaigu. Jonek badaki saria izanen dugula laister Bakedano herrian. A zein fin ibiltzen den mendia. Gainera oraingo honetan Yoliren eskularruak jantzita, hotzik ez.

 

Bazkaltzera Urbasaren beste aldera goaz. Lizarralderantz eguraldia argituago eta beroxeago. Eta bazkaltzen hasi behar dugunean, azken ustekabea. Hara non Alfonso Urederra jatetxeko atetik sartzen. A zein aldaketa Beatrizen aurpegian. Iñaki, nola ez, beste haurrekin Lizarrosta pilotalekuan jolasten gelditu da.

Bazkaria oso ona zegoen. Etxekoa, oparoa, anitza. Den-dena gozo zegoen. Haurrak postretarako berriz ere frontoian. Ez dute barkatzen. Batzuetan pentsatzen dut ez garela oso eredugarriak izaten, seme/alabek aunitzetan gurasook kirola egiten ikusten baikaituzten eta, halabeharrez, beren ispilua izaten baikara.

Baina, ze demontre! Guk ere kiroltazuna daramagu erraietan. Noiz arte? Auskalo. Bitartean, gustura egiten duguna barnetik ateratzen zaiguna. Denok jolastera. Tira, denok ez. 

Beharrik Yoliren sentsibilitatea eta nahiak gureak baino jantziagoak eta anitzagoak direla. Saioa ere, nonbait, beste pasta batekin bide dator. Ikusiko dugu.

Ah, Bea, Yoli, ia ahaztu zait. Zer da Laiatu? Gaur esanahi guztia kontatuko ez dizuedan arren, euskaraz ikasten eta jada ene artikulutxoak irakurtearazteagatik, saritxo bat emanen dizuet: Laiatu haize mota bat da. Nola? Zein? Erantzun eta informazio gehiago hurrengo kapituluan. Eutsi goiari eta Erribera, Egipto eta Kariberen bueltan horren berri gehiago izanen dugulakoan, laster arte.